Jeszcze do roku 1944 funkcjonował Dworzec Główny w Warszawie, jednak nie udało mu się przetrwać starć z Niemcami podczas Powstania Warszawskiego. Po zakończeniu wojny ruszyła jednak ostra walka o nową Warszawę – zaangażowanie niemal wszystkich mieszkańców Warszawy, którzy zdecydowali się zostać po wojnie na tych terenach, zaowocowała szybką odbudową m. in. dworca. Budowa Dworca Centralnego w Warszawie ukończona została 5 grudnia 1975 roku.
Do tego czasu budowa Dworca Centralnego w Warszawie obracała się wokół tymczasowych dworców, które otwierane były z konieczności. Trzydzieści lat walki o dobry, duży dworzec podziemny, to doskonały wynik jak na kraj wyniszczony tak w czasie II Wojny Światowej.
Największe dworce kolejowe w Polsce zawsze wypełnione są ludźmi. Są to obiekty, które jako jedne z niewielu mogą pochwalić się, że nieprzerwanie na ich terenie znajdują się ludzie, i to nie kilkadziesiąt, znacznie więcej. Dworzec Centralny w Warszawie być może nie jest największym dworcem polskim, lecz sprawia wrażenie monumentalnego monolitu, w którym wykuto tunele dla wagonów kolejowych.
Architektura to dziedzina sztuki i jak każda inna jej dziedzina, ta także może poszczycić się wspaniałymi dziełami wybudowanymi na przestrzeni lat, szczególnie ostatnich dwóch wieków. Niektórzy jakiegoś magicznego ducha dopatrują się w pierwszych budynkach, które były i czasem nadal są wykorzystywane jako dworce kolejowe. Zabytkowe dworce kolejowe nie zawsze prezentują się pięknie, jednak jest w nich jakaś monumentalność i duch pionierstwa.